Skip to main content

GRAY

GRAY
Walking in the middle of a starry night
Holding our last picture that gives me euphoria
I glanced at the photo and hugged it tightly.
But in an unforeseen way.
Someone robbed it, and he ran away.
I chased the culprit.
I ran so fast
I doubled my effort
But I stumbled
I stood up, but I was lost.
Lost in a foreign place
A vast place where there is nothing but darkness
I screamed for help
But no one responded.
I cried in desperation
But it was no good
I drowned myself with hopelessness.
But it was a reckless decision.
I looked up when I saw a speck of light.
I jumped with gladness.
I shouted with bliss.
But it was only a strange thing in the sky.
I smiled weakly
Boundless frustration
I continued running
Chasing the light
Believing that there is an end to this suffering
Yet, I know that I was fooling myself.
Isolated with my own thoughts
Disappointed with my beliefs
And I decided not to fight any longer.
Not to continue the battle.
To let fate judge me.
To let the theft own our family picture.
This is a portrayal of our genuine love.
A depiction of ecstasy
A delineation of mutual respect
A haven of peace
Shattered
I lay down in the middle of nowhere.
I closed my eyes
I stopped breathing

It was the end of me.

Comments

Popular posts from this blog

Tuliro

11.5.2017 - 11:51PM Magigising ng maaga, papasok sa school, dadaan sa Chapel,  magtuturo, makikipagsalamuha sa iba’t ibang klase ng tao sa buong araw, haharapin ang sandamakmak ng mga papel, kakausapin ang sarili, tititigan ang laptop, uuwi ng gabi, magpapahinga saglit, maghahanda para sa kinabukasan, iisipin kung ano ang gagawin sa klase, magbabasa ng lessons, tatahimik ng ilang saglit, kukumustahin ang sarili bago matulog. 'Yan lang ang ilan sa madalas kong gawin araw-araw. Paulit-ulit. Minsan masaya pero kadalasan nakakapagod at nakakasawa na. Halos tatlong taon na ako sa pagtuturo at masasabi kong masyado pa akong bata sa propesyong ito at madami pa akong kailangang basahing libro para maging bihasa sa pagtuturo. Kadalasan, may naiiwang katanungan sa aking isipan sa mga pagkakataong napapag-isa ako pagkatapos ng mahabang araw sa school, “Masaya pa ba ako? Gusto ko pa ba ang pagtuturo? May patutunguhan pa ba lahat ng ginagawa ko?” Pero tulad ng inaasahan, wala akong makuha...

PAPA FRANCISCO NAMING MAHAL

Marso nung nakaraang taon ika'y ipinakilala Hinirang ng mga Kardinal at iprinoklamang Bagong Santo Papa Nagbunyi ang simbahang Katoliko, maging ang buong mundo Natuwa, nagalak at naiyak ang lahat sa pagdating mo. Bagong pag-asa ang hatid mo Panibagong umaga matapos ang mahabang gabi ang aming susuungin Bagong simula na aming haharapin Panibagong pagkakataon para sa Simbahang Katoliko Ika'y isang inspirasyon sa aming mga kabataan Inyong kasimplehan lubos naming hinahangaan Pagmamahal mo sa simbahan ay di matatawaran Wala kang pinipili maging sa amin na makasalanan Sa iyong nalalapit na pagdalaw sa aming bansa Na naturingang pinakamalaking Kristiyano sa Asya Muling uusbong ang umaapoy na pananampalataya Sa bawat isa, bata man o matanda, may ngipin man o wala Matapos ang mahabang delubyo Lindol, baha at malalakas na bagyo Alam naming muling sisikat ang araw At kami'y muling ngingiti sa inyong pagdalaw Aming munting hiling mahal...