Tuliro

11.5.2017 - 11:51PM

Magigising ng maaga, papasok sa school, dadaan sa Chapel,  magtuturo, makikipagsalamuha sa iba’t ibang klase ng tao sa buong araw, haharapin ang sandamakmak ng mga papel, kakausapin ang sarili, tititigan ang laptop, uuwi ng gabi, magpapahinga saglit, maghahanda para sa kinabukasan, iisipin kung ano ang gagawin sa klase, magbabasa ng lessons, tatahimik ng ilang saglit, kukumustahin ang sarili bago matulog. 'Yan lang ang ilan sa madalas kong gawin araw-araw. Paulit-ulit. Minsan masaya pero kadalasan nakakapagod at nakakasawa na.

Halos tatlong taon na ako sa pagtuturo at masasabi kong masyado pa akong bata sa propesyong ito at madami pa akong kailangang basahing libro para maging bihasa sa pagtuturo. Kadalasan, may naiiwang katanungan sa aking isipan sa mga pagkakataong napapag-isa ako pagkatapos ng mahabang araw sa school, “Masaya pa ba ako? Gusto ko pa ba ang pagtuturo? May patutunguhan pa ba lahat ng ginagawa ko?” Pero tulad ng inaasahan, wala akong makuhang sagot sa dami ng aking katanungan. Gaya ng dati, kailangan ko paring gawin ng maayos ang trabaho ko at pagbutihin ito kasi sa ayaw at sa gusto ko mas kailangan ko ng trabaho higit sa mas kailangan ako ng trabaho ko.

Alam kong bata pa ako at likas sa akin ang mabilis mabagot sa isang bagay. Mabilis magsawa at sumuko pag pagod na. 'Yan ang madalas kong nararanasan araw-araw. Walang araw na hindi ako pagod at hindi nagrereklamo. Kulang na lang murahin ko ang lahat ng tao sa isip ko dahil sawang sawa na ako sa nangyayari sa buhay ko. Aaminin ko na naging sunod-sunuran na lamang ako sa kung anong gusto ng pagkakataon na gawin ko. Wala na akong sapat na lakas para magprotesta pa. Sunod na lang sa agos, talagang ganyan ang buhay. Mahirap pakisamahan pero kailangan.

Minsan naiisip ko na umalis na lang ng walang paalam at hanapin ko kung saan talaga ako nababagay. Pero kadalasan mas nananaig ang kaduwagan sa aking sistema at hinahayaan na lang ang lahat na kahit alam ko na sa huli ako lang din ang talo.

Kung ako lang ang masusunod at wala akong pamilyang iniisip, hindi ko gugustuhin ang anumang meron ako at sino ako ngayon. Malayo sa kung ano ang  ginagawa ko ngayon sa kung ano talaga ang gusto kong gawin sa buhay. Bata pa lang ako, alam ko na iba ako mag-isip kumpara sa mga kalaro at kaklase ko. Madalas may sarili akong mundo at ninanais kong mapag-isa upang makipa-diskusyon sa sarili. Hindi ako yung tipikal na bata na nakikita mo sa kanto na naglalaro ng basketball, habulan at kung ano ano pa. Naglaro din naman ako pero para lang masubukan at may maikwento naman ako sa sarili ko at mabalikan pagdating ng panahon. Madalas akong mapagalitan dati dahil puro libro, papel at ballpen ang hawak ko maghapon. Nasasabihan ako ng tamad, walang kwenta at madalas napapalo dahil sa mga kagustuhan ko na hindi nila maintindihan. Kaya siguro lumaki ako na malayo ang loob sa pamilya. Hindi ako nasanay na magkwento sa kanila sa kung anong nangyayari sa buhay ko. Wala akong matandaan ni isang pagkakataon kaya madalas 'di palagay ang loob ko pag kausap ko sila. Parang iba akong tao na asiwa sa kung anong meron sa paligid ko kahit sa mismo kong pamilya. Kaya karamay ko ang papel at lapis sa tuwing wala akong makausap at sawa na akong kausapin ang sarili. Lahat ata ng pwedeng basahin, nagagamit ko at napapakinabangan. Paraan ko 'yon upang maglakbay ang mapaglaro kong isipan at makalimutan ang lahat ng aking pinagdadaanan. Kaya ibang iba ako sa lahat nung bata ako at nadala ko 'yon hanggang sa paglaki ko. Pero lingid sa kaalaman ng lahat, labis ang pagmamahal ko sa mga taong pinapahalagahan ko, 'di ko lang ito ipinapakita pero mahal na mahal ko sila.

    Isa sa mga pinakagusto kong gawin ay ang mag-aral at tumuklas sa mga iba’t-ibang bagay kaya 'di ko alam kung anong nangyari sa akin nung High School at nawalan ako ng gana. Meron 'yung sa isang lingo, dalawang beses lang ako papasok. Cutting classes, half-day, walang assignments, mababa ang quizzes, walang projects at bagsak sa iba’t ibang subjects. 'Di ko na kilala ang sarili ko nun, ibang-iba sa kung ano ako dati. 'Yung Math na paborito ko naging kahinaan ko. Siguro dahil naging biktima ako ng isang di sinasadyang ‘korapsyon’ sa paaralan nung elementarya ako. Ngayon ko lang 'to sasabihin at ni minsan wala akong pinagsabihan kaya ilang taon ko ding kinimkim. Kilala ako nun nung elementary dahil ako ang isa sa pambato ng school sa Math Quiz Bee o MTAP. Madalas manalo pero sa mga panahong yun wala parin akong bilib sa sarili ko. Naaalala ko din, Grade 6 natalo ako sa MTAP, 3^rd place lang ata ako at 1^st place lang ang mag-aadvance sa next contest.  Sa mura kong edad nun, dinibdib ko 'yon at lihim akong umiyak na parang naniwala ako sa sinabi ng iba na wala akong alam sa Math. Pero di rin nagtagal at hinayaan ko nalang.  Sa klase di lang naman ako sa Math magaling dati, may alam din ako sa ibang subjects kaya nasasali sa Top 5. Grade 6, umasa ako na kabilang ako sa honor roll kasi consistent honor student ako. Pero ibang iba sa inasahan ko ang nangyari. Di ako nakasali sa Top 5, masakit ang loob ko 'nun. Di na ako nagtanong kasi wala namang patutunguhan. Inisip ko na lang na siguro kung mayaman kami o guro din ang mga magulang ko, nasali parin ako sa Top 5. Pero ang mas masakit 'yung pinaghirapan mo ng ilang taon na bigyan ng karangalan yung school ninyo, may kahati ka pa sa award. Ang saya diba? Umiyak ako mag-isa at nawalan ng tuluyan ng tiwala sa aking sarili. Hanggang ngayon hindi alam ng mga magulang ko ang nangyari at hanggang ngayon dala dala ko parin ang sakit ng pagkabigo nung panahong iyon. Kaya nung high school, nawalan ako ng interes kasabay nun ng pagkawala ko ng tiwala sa mga guro. Naging patapon ako na estudyante, kunwari may sakit ako pero ang totoo wala lang akong gana na pumasok. Minsan naman papasok ako pero pagagalitan lang din ng teacher at mas lalong mawawalan ng ganang mag-aral. Nagpatuloy ako hanggang 2^nd year pero mas lumala dahil wala na akong pakialam sa mga grado ko. Kung hindi blanko, madalas palakol. 'Yung Math na pinakagusto ko, 'di ko na maintindihan at madalas ng mapahiya sa harap dahil 'di alam sagutan ang simpleng Math problem. Nakakatawa lang isipin. Sinabi kong babawi na ako next year kasi alam ko naman sa sarili kong hindi ako bobo.  Pero naging malaking pagsubok sakin nung 3^rd year high school ako kasi wala na akong makapitan, ubos na ang alas ko. Wala na akong rason para pumasok. Naghalo-halo na. Problema sa bahay, sa school at sa sarili ko. Unang buwan, maayos pa. Akala ko makakabawi na ako, matataas ang quizzes at naiintindihan na ang lessons. Mahal ko na ulit ang Math. Pero bumalik ulit ang sakit ko, tinamad na naman ako. Ayaw ko na naman pumasok. Nawalan na ako ng tuluyan ng interes sa pag-aaral. Dun ko sinabi sa sarili ko na, ‘ayaw ko na. 'Di ko na matandaan kung paano ko sinabi sa mga magulang ko na ayaw ko ng mag-aral.  Matigas ang ulo ko, ayaw ko ng mag-aral at di ako napilit. Kinumbinsi nila akong lumipat ng school pero buo na noon ang desisyon ko. Kailangan ko lang ng hangin upang huminga sa  makamundong aking ginagalawan. Kung magpapatuloy ako, walang mangyayari. Mas lalo akong malulugmok at mababaon hanggang sa di na ako makabangon. Tumigil ako at nag-isip isip. Tulad ng dati, papel, ballpen at mga libro ang mga karamay ko  nung mga panahong yun. Lahat ng hinaing ko at naiisip ko ay sinusulat ko. Pinilit kong magbago. Di ako nagkamali kasi sa mga panahong lugmok ako dun ako hindi sinukuan ng pamilya ko at dun ko mas lalong nakilala ang Diyos. Nung mga panahong 'yon, di ako masyadong lumalabas ng bahay kasi nahihiya ako sa sarili ko. Nahihiya at naiinggit dahil ang mga kaibigan ko ay masaya na pumapasok sa school at masaya parin na umuuwi galing sa school. Pinilit kong kinubli ang sarili ko sa mga mapang-husgang mata at makakating dila. Kailanman, 'di nila ako maiintindihan. Nagpatuloy lang ako sa pagtuklas kung paano ako makakabangon muli kaya naisipan kong kailangan kong harapin ang buhay at 'wag kong hayaang magpatalo sa mga problema. Pinilit kong ngumiti kahit di ito bukal sa aking kalooban. Nabawi ko ang lakas ko at nagpatuloy sa pag-aaral. Parehong paaralan at mga taong naging rason ng aking pagbagsak at pagbangon. Sobrang hirap nung unang araw akong pumasok. Parang bago ang lahat. Nakita ko sa mga mata ng mga dati kong kaklase ang pagkamangha kasi bumalik ako pero mas nanaig ang panghuhusga. Kinaya ko lahat ng 'yun kahit pahirapan ang humabol sa kanila di na ako pinanghinaan ng loob. Naging magandang simula at nagtuloy-tuloy. Biglang bawi. Nagkaroon ng kaibigan. Minahal ang pag-aaral at sa wakas naramdaman kong muli ang saya ng pagiging estudyante. Nagkaroon ng bonus, naging consistent honor student pa. Akala ko okay na ako, pwede na naman. Pero nagkamali ako, 4^th year high school bumalik lahat. Parang ayoko na ulit kasi nagkaroon ng problema sa pamilya. Akala ko matapang na akong harapin lahat pero hindi pa pala. Iba 'to ngayon kasi hindi na lang 'to dahil sa sarili ko kundi sa pamilya ko. Sobrang naghirap kami pero pinilit kong pumasok sa school kahit pamasahe lang ang meron ako. Okay lang na wag ng kumain, di naman kailangan. Di naman halata at malalaman. May mga pagkakataong 'di talaga makapasok kasi walang wala pero okay lang nakakahabol naman sa lessons. Hindi nagtagal at medyo naging okay kami, nawalan ng pag-asa pero humugot ng rason para lumaban. Madaming nangyari nung 4^th year high school ako na nagbigay kulay kahit papaano sa high school life ko. Sumali sa essay contest at naging second place, napasama sa Youth Ministry at nagbalik loob sa Panginoon, nagkaroon muli ng jowa (yieeh), naging Mr. Senior at Male Star of the night nung JS prom (hahaha), naki-contest sa Division Science Super Quiz Bee at nag-3^rd place (yahoo!), sumayaw at kumanta sa harap ng klase (eto ang nakakahiya), nakipagsuntukan sa kaibigan ko at nagkabati lang din agad, naperfect ang final exam sa English at muling minahal ang buhay. Basta maraming nangyari kaya masaya nung graduation kasi 'di ko inasahan na masasali pa ako sa honor graduates. Ang saya nun! Yey! Nasabi ko nun sa sarili ko na nakabawi na ako.

Bakit ko nakwento lahat ng nasa itaas? Para malaman n'yo na hindi ako perpektong estudyante pero pinilit kong maging isang mabuti at mabait na tao. Mabalik tayo sa una, bakit nga ba ako naging guro? Sa totoo lang, hindi ko alam. Basta di ako pinayagan ng mga magulang ko sa pagpapari at nung enrollment kasabay ko 'yong crush ko, Education kinuha n'ya kaya ayun nalang din kinuha ko kahit sana Engineering ang gusto ko. Nung una masaya kasi nakikita mo siya araw-araw, nagiging parte ka ng buhay n'ya at napapangiti mo s'ya pero hindi lang pala tungkol dun kung bakit kailangan kong mag-aral. Higit sa mga 'yon, kailangan kong pagbutihan hindi para lamang sa ibang tao kundi para sa sarili ko. Nahirapan ako, sobra. Pero hindi ako sumuko kasi kahit napilitan ako nung una, natutunan ko na din kung paano mahalin ang kurso ko. Sa bawat paglipas ng araw, napagtanto ko na masarap maging isang ganap na guro dahil sa mga estudyante at dahil sa isipan na parte ka sa paghubog sa kanilang pagkatao at pag-abot ng kanilang mga pangarap. Yun ang buong akala ko..

Habang sinusulat ko ‘to, nagtatalo parin sa isip ko kung magpapatuloy ako sa napili kong propersyon. Kung patuloy kong lokohin ang sarili ko na gusto ang ginagawa ko. Kung pwede pa akong magsinungaling at ipagpilitang kaya ko pang tiisin ang lahat ng ito. Mahirap magdesisyon sa kaalamang walang kasiguraduhan ang lahat. Sa huli, alam ko na kailangan kong pumili at panindigan ang magiging desisyon ko.

Pagod lang ba ako o di na ako nababagay sa daang tinahak ko?