Skip to main content

Simbang Gabi

December 14, 2013 8:47pm
Ilang tulog na lang Misa de Gallo na. Tulad ko, alam kong madami na ring excited para sa napakahalagang pagdiriwang na ito. Mayroon nga yung iba inihahanda na yung mga damit na gagamitin nila para sa siyam na araw na Misa de Gallo (kung magagamit nga nila lahat at makukumpleto nila). Yung iba naman kinontrata na ang mga kaibigan para may makasama sila. Mayroon din naman yung iba na sine-set na yung alarm clock nila para masigurong hindi sila male-late at may mauupuan sila. Okay, all set na, handa na ang lahat! Di na nga tayo makatulog ng mabuti eh dahil sa sobrang excitement. Pero naisip ko lang, handa na nga ba talaga tayo? Sapat na ba ang mga paghahanda natin? Ano ba ang meron sa Misa de Gallo at alat na atat tayong makadalo? Gaano ba ito kaimportate sa atin?

Ang unang tilaok ng manok sa madaling araw ng Disyembre 16 ang simula ng pagdiriwang ng Misa de Gallo, na kilala sa mga Pilipino bilang Simbang Gabi. Ang selebrasyon ng misang ito ang pinakamahalaga sa lahat ng mga tradisyon tuwing Kapaskuhan dahil ito ang sumisimbulo sa pagdating ng tagapagligtas na si Cristo. Ang Simbang Gabi ay isang kinaugaliang pagdaraos ng Santa Misa sa Pilipinas tuwing panahon ng Kapaskuhan. Tinatawag din itong Misa de gallo  (mula sa Kastilang Misa de Gallo, o “misa ng tandang“, sapagkat sa pagtilaok ng lalaking manok, magsisibangon na ang mga mag-anak para makinig ng misa sa pinakamalapit na simbahang pamparokya). Isa itong misang idinaraos bawat madaling araw sa loob ng siyam na araw bago sumapit ang araw ng Pasko. Nagsisimula ang pagmimisa tuwing ika-16 ng Disyembre hanggang ika-24 ng Disyembre, na kadalasang sinasagawa sa mga Romano Katolikong simbahan sa Pilipinas tuwing ikaapat hanggang ikalima ng umaga. Ang misa sa madaling araw na ito ay isa sa pinakamatagal at pinakabantog na tradisyong Pilipino sapagkat lubos itong pinaghahandaan ng bawat isa. Nagsisilbi rin ang misa bilang isang nobena para sa Birheng Maria.
Bukod dito, nagsisilbi ring pagkakataon ang pagnonobena upang idalangin ang mga kahilingang nakatuon kay Hesukristo, kaugnay ng paniniwalang matutupad ang hinihingi kapag nakumpleto ang siyam na misa sa madaling-araw.  Maling paniniwala. Maling mali. Minsan ito na lamang ang rason nila kung bakit pinipilit nilang kumpletuhin ang siyam na araw na Simbang Gabi sa kagustuhan na sana matupad ang kahilingan nila. Sabi nga sa isang kanta, “Kinakausap lang kita kapag ako’y nangangailangan”. Totoo nga naman. Nagsisimba lang tayo kasi kailangan Natin ang tulong niya. Taliwas sa tunay nitong ibig ipakahulugan. Okay lang naman ito, pero bilang Kristiyano obligasyon mong dumalo sa pagtitipong ito. Obligasyon mong kumpletuhin ito, may kailangan ka man o wala. Obligasyon  mong samahan ang simbahan sa paghahanda sa pagdating ng ating tagapagligtas na sai Kristo. Obligasyon mong ihanda rin ang iyong sarili sa pagdating Niya.
Tuwing Misa de Gallo, masaya kong pinagmamasdan ang mga tao. Yung dating chapel na di nakakalahati, wow himala! Ngayon punong puno! Ang sarap lang pagmasdan, mga bagong mukha at meron din naman yung mga dati na talagang nagsisimba. Pero naisip ko lang, sana lagi lagi na lang misa de gallo para lagi ring puno ang Chapel tuwing may misa. Pero ganunpaman, Masaya parin ako kasi madami pa ring tao ang hindi nakakalimot na manalig sa Diyos kahit sa kabila ng mga pinagdaanan natin. Nawala at nawasak man ang mga bahay natin, mga ari-arian at pati simbahan. Pero hindi kailanman mawawala ang ating pananampalataya sa Panginoon.
Minsan sadyang may mga tao talagang pasaway. Gumigising ng maaga. Naliligo, bihis na bihis. Dumidiretso sa chapel. Pero hindi pagsisimba ang inaatupag kundi mas inuuna pa ang pagde-date nila ng kanilang boyfriend o girlfriend. Iba na yung ginagawa, ginamit pa nila ang Misa de gallo para lang makalusot kay Nanay at Tatay. REMEMBER: SIMBANG GABI IS A WORSHIP NOT A COURTSHIP!
Pero ganunpaman, alam kong hindi parin mawawala sa puso nating mga Pilipino ang tunay na kahulugan ng pagdiriwang na ito. Alam kong madami paring dumadalo sa Simbang Gabi dahil gusto nilang ihanda ang kanilang sarili sa pagsalubong sa tagapagligtas na si Kristo. Nawa’y maging makahulugan at maligaya ang pagsalubong natin sa Kanya!

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

An open letter to an old friend

To my old friend, How I yearn for your sweet embrace that calms my nerves whenever I am tormented with the demands of life. It’s been years since the last time I saw you. How long was it? I am sorry; I really am because I can’t remember anymore. I was so busy growing up that I lost track of counting the years that quickly passed without you. Have I told you before the story of how I met you? If my memory serves me right, I think I haven’t had the chance to sit with you and talk about how everything started. So here it goes, our love story. I was in high school, when I started feeling something in my head. At first, I cannot explain how it was because it’s too painful that I can’t even think straight. You know the feeling of being hammered ten times in your head? Yeah, I might be exaggerating, but that’s how excruciating the pain was. Whenever I open my eyes, it seems though that I am in a different dimension of the universe because everything is spinning around. What I hate the m...
Post a Comment
Read more

HOPE in times of DESPAIR

For I know the plans I have for you,” declares the LORD, “plans to prosper you and not to harm you plans to give you hope and a future. – Jeremiah 29:11 Have you ever prayed so hard and begged for something to God with all your heart? Let me tell you my love story with the person, I loved the most.   She was like any other, talkative, and sometimes grumpy. But above all, she was understanding and a loving person. When I was in Grade 1, she accompanied me going to school, and she patiently waited for me outside the classroom so that I could not sneak out and run to go home. I did not appreciate her kindness because I was too busy growing up. Most of the time, I neglected her efforts, and I did not even bother to reciprocate her love for me. I disappointed her so many times because of all the decisions that I made without consulting her. I know I made her cry when I tried to shout at her and answer her back whenever we argue. She was neglected all the time, but she still manage...
Post a Comment
Read more

Buhay Estudyante.

“Nakakainis! Ang daming ginagawa. Ang hirap mag-aral.”   Ilang beses ko na yan narinig sa araw na ito. Halata mo sa mga mukha ng mga estudyante na nahihirapan sila. Walang katapusang requirements. Paubusan ng allowance dahil sa dami ng kailangang bilhin, madaming kailangang bayaran. Palakihan ng eyebags dahil kailangang tapusin ang lahat ng mga paper works bago matulog. Pagod. Puyat. Gutom.- yan ang mundo ng mga estudyante tuwing Final Term. Para silang de-bateryang robot na walang tigil na nagtatrabaho. Para silang de-bateryang robot- nauubos din ang enerhiya at lakas. Ganunpaman, hindi uso sa kanila ang sumuko. Bawal ang talunan. Kakayanin ang lahat, makapagtapos lang. Kahit pinagpapawisan na sa pagsagot sa napakahirap na Math Problem, maiisip lang ang hirap at sakripisyo ni Nanay at Tatay bigla yan tatayo at sasabihin, “Kaya ko to!”.
Post a Comment
Read more